26 πόλεις σε 37 μέρες (Interrail 2008) – Ιταλία 1

Γενικές πληροφορίες:

  1. Τα ιταλικά τρένα έχουν (είχαν τότε δηλαδή) κουπέ που μπορείς να ρίξεις τα καθίσματα και να κοιμηθείς άνετα αν είσαι τυχερός και δεν έρθουν άλλοι.
  2. Μπορείς να αφήσεις τις αποσκευές στου σταθμούς των τρένων. Τότε δεν είχαν ντουλαπάκια, τα άφηνες σε ένα τύπο και σου έδινε ένα χαρτάκι. Αλλά επειδή ήταν λίγο ακριβά (10 ευρώ η μία ίσως), πηγαίναμε σε ξενοδοχεία τριγύρω και του λέγαμε να τις αφήσουμε εκεί για λιγότερα λεφτά. Πάντα βρίσκαμε και στη Φλωρεντία τις αφήσαμε σε ένα μαγαζάκι με ηλεκτρονικά τζάμπα. Αλλά τότε ο κόσμος ήταν πιο απλός, αμφιβάλλω αν θα δέχονταν τώρα αποσκεύες από αγνώστους.
  3. Οι Ιταλοί δεν ελέγχουν εισιτήρια στα τρένα. Μας έλεγξαν 1-2 φορές, ενώ στη βόρεια Ευρώπη μας έλεγχαν 1-2 φορές σε κάθε διαδρομή!
  4. Η Ιταλία είναι πανέμορφη χώρα και παρόλο που είδα τόσες πόλεις, άνετα ξαναπάω. Θεωρώ ότι έχει πολλές ωραίες πόλεις.

1. Μπρίντιζι – 4/8

Ανέκδοτη εμπειρία αυτής της πόλης:

Πρώτη μας συνάντηση με Ιταλούς: Κατεβαίνουμε από το πλοίο και ψάχνουμε το σταθμό του λεωφορείου. Βλέπουμε ένα ζευγάρι Ιταλών, γύρω στα 30. Ωραία λέμε, νέοι, θα μιλάνε αγγλικά.

“Where is the bus station?” 100_0199

Καμία απάντηση.

“Bus? Bus?”

Καμία απάντηση.

Μέσα στην απελπισία μου, δείχνω με τα χέρια μου πως και καλά οδηγώ λεωφορείο .

Ο Ιταλος μες τη χαρά λέει: “Ααααα, μπους!”

Tόσο μεγάλη διαφορά!

Από τότε και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, με το που δεν με καταλαβαίνει κάποιος ξένος, καταφεύγω στο body language άμεσα.

Η πόλη:

Συμπαθητική πόλη, είχε ένα ωραίο κέντρο με μαγαζιά και φοίνικες. Κάναμε μια βόλτα, καθίσαμε για καφέ δίπλα στη θάλασσα, κάναμε κι άλλη βόλτα… Δεν είχε και πολλά να δουμε. Βλέπουμε τότε ένα τουριστικό τραμ, το οποίο ήταν δωρεαν. Μας πήγε μια βόλτα και μας άφησε σε ένα εμπορικό (εξού και το δωρεάν).

Ακόμα είχαμε πολύ ώρα μέχρι να φύγει το τρένο για Ρώμη. Ψωνίσαμε από το σούπερμάρκετ και καθίσαμε στην πλατεία. Κατά το βραδάκι άρχισαν να βγαίνουν με τα δωδεκάποντα και το φουλ μεϊκαπ για βόλτα στην πλατεία του Μπριντιζι 🙂

Ε μετά επιτέλους ήρθε η ώρα να φύγουμε!

 

2. Ρώμη  – 5/8 & 6/8

Ανέκδοτη εμπειρία αυτής της πόλης: Ξέρετε πώς κοροϊδεύουμε τους τουρίστες το καλοκαίρι που βουτάνε τα χέρια τους στο βρωμο-συντριβάνι στο Σύνταγμα και ρίχνουν νερό πάνω τους να δροσιστούν?

Ε, έκανα το ίδιο πράγμα στη Ρώμη.

Αλλά το νερό φαινόταν πεντακάθαρο! Αφού σκεφτόμουν να το πιω στις μεγάλες δίψες!

Επίσης ανακάλυψα ότι όσο και αν διψάω, δεν μπορώ να πιω νερό με μπουρμπουληθρες. Δεν ξεδιψάει!

Η πόλη:

Είχαμε κλείσει ένα hostel πίσω από το σταθμό των τρένων. Στην ουσία ήταν ένα σπίτ που του είχαν βάλει κρεβάτια. Το είχαν κάτι κινέζες που είχαν επίσης ένα καφε-μπαρ. Ήταν η πρώτη φορά (και για τους δυό μας) που μείναμε σε hostel.

100_0207

Αφήσαμε τα πράγματά μας και περπατούσαμε για 2 μέρες (εντάξει κοιμηθήκαμε κιόλας)

Η Ρώμη είναι πανέμορφη! Είναι γεμάτη αρχιτεκτονικά μνημεία, όπου και να στρίψεις θα βρεις κάτι τέλειο.

Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να λέω ένα ένα τι είδαμε. Να πάτε να τα δείτε από κοντά! Προσοχή, έχει πιο πολλή ζέστη και από την Αθήνα!

100_0222

Μάλλον το χειρότερο κομμάτι του ταξιδιού:

“Κοιμηθήκαμε” (λέμε τώρα) έξω από το σταθμό του τρένου, για να πάρουμε το πρώτο τρένο για Φλωρεντία.

Μέσα στο κέντρο της Ρώμης.

Με τους άστεγους (ήταν και άλλοι τουρίστες πάντως!)

Ακόμα θυμάμαι μια νεαρή ασιάτισσα που λογικά είχε πάρει βαριά ναρκωτικά, να περνάει σιγά σιγά μπροστά από το σταθμό. Μόνο που το μυαλό της βρισκόταν σίγουρα σε κάποιο άλλο κόσμο…

3. Φλωρεντία – 7/8

Ανέκδοτη εμπειρία αυτής της πόλης: Κοιμηθήκαμε σε ένα κομμάτι γκαζόν μπροστά από το σταθμό εκείνο το βράδυ.

Κοιμόμασταν με βάρδιες εννοείται, μιας και ήμασταν σε ανοιχτό χώρο.

Δίπλα μας ήταν αρκετοί Ρομά που επίσης περίμεναν το τρένο.

Όταν ήταν η σειρά μου να κοιμηθώ, άρχισαν να τσακώνονται και να κάνουν φασαρία.

Ένας από αυτούς άρχισε σε κάποια φάση να λεει “Σςςςςς” και έτσι μισοκοιμισμένη που ήμουν σκεφτόμουνα “Τι καλός, τους λέει να κάνουν ησυχία για να κοιμηθώ”. Όταν το ανέφερα στο αγόρι μου την επόμενη μέρα, γέλασε και μου είπε “Όχι ρε, πήγαινε να μιλήσει μια από τις γυναίκες και δεν την άφηνε.” Παίρνω πίσω ότι καλό σκέφτηκα γι’αυτόν.

Η πόλη:

Η Φλωρεντία είναι τόσο ωραία! Η γέφυρα είναι πανέμορφη!

BridgeFlorence.png

Και η υπόλοιπη πόλη είναι πολύ ωραία, είχε αυτό το “σκούρο καφέ” στυλ, είχε μια λαϊκή αγορά και κάτι κήπους που δεν μπήκαμε (δεν θέλμε να χαλάσουμε λεφτά σε μουσεία κλπ). Επίσης φαινόταν σαν κανονική πόλη όπου μένουν κανονικοί άνθρωποι, όχι σαν την Βενετία που είναι 100% τουριστική.

Αφού λοιπόν “κοιμηθήκαμε” έξω (see above) πήραμε το πρωινό τρένο για Βενετία.

4. Βενετία – 8/8

Ανέκδοτη εμπειρία αυτής της πόλης: Φορτωθήκαμε σε μια οικογένεια Αμερικάνων και μπήκαμε μαζί τους στη γόνδολα, έτσι ώστε να μοιραστούμε τα έξοδα. Νομίζαμε ότι ήθελαν κι αυτοί να κάνουν οικονομία. Αφού δώσαμε τα 40 ευρώ μας στον πατέρα της οικογένειας, ανακαλύψαμε ότι απλά έδωσε ένα μάτσο λεφτά στο γονδολιέρη και δεν τον ένοιαξε καν κόστιζε κανονικά!

100_0283

Η πόλη: Η πόλη είναι φυσικά πανέμορφη, έχετε δει όλοι εικόνες.

Είναι τελείως λαβύρινθος! Είχα χάρτη αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα. Ευτυχώς κάθε λίγο έχει ταμπέλες που είτε λένε “Train station”, είτε “St. Mark’s square” με τα κατάλληλα βέλη. Οπότε στον πηγαιμό ακολουθούσαμε το “St. Mark’s square” και στο γυρισμό το “Train station”!
Venice.png

Είδαμε σχεδόν ότι έπρεπε να δούμε και επιστρέψαμε στο σταθμό στις 18:00. Ευτυχώς, γιατί άρχισε να βρέχει!

Μας έκανε και τυχαίο έλεγχο η αστυνομία (σε όλους στο σταθμό). Άνοιγαν τα διαβατήρια και έλεγαν στον ασύρματο από ποια χώρα είμαστε.

Ένα λυπητερό θέαμα:

Ως γνωστόν, τα περιστέρια είναι μονογαμικά και έχουν το ίδιο ζευγάρι για πάντα (απ’όσο ξέρω, δεν το έψαξα κιόλας).

Η πλατεία St. Mark είναι γεμάτη περιστέρια, κάθονται μέχρι και στο κεφάλι σου (έχω φωτογραφία!)

Εκεί είδαμε ένα ψόφιο περιστέρι και το ταίρι του γυρνούσε γύρω γύρω και το σκούνταγε για να ξαναζωντανέψει… Τι λυπητερό, το θυμάμαι ακόμα 7 χρόνια μετά 😦

Venice2

Η χειρότερη διαδρομή με τρένο σε όλο το ταξίδι: Το αρχικό σχέδιο ήταν να πάμε Τορίνο νομίζω. Αλλά αν κρατάτε σημειώσεις, θα δείτε ότι δεν έχουμε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου εδώ και δυο μέρες. Επίσης μετά από ψάξιμο στα συστήματα αναζήτησης στο σταθμό της Βενετίας, είδα ότι δεν έχει απευθείας για Τορίνο (νομίζω… έχουν περάσει και χρόνια)

Οπότε τί κάνουμε?

Πάμε Νάπολη!

(ρίξτε μια ματιά στο χάρτη. Η Νάπολη είναι ακόμα πιο νότια και από τη Ρώμη! Όχι απλά σε λάθος κατεύθυνση δηλαδή, πήγαμε ακόμα πιο μακριά!)

Και δυστυχώς χωρίς λόγο. Το τρένο ήταν γεμάτο.

Μέσα στη μέση της νύχτας ήρθαν κάποιοι που είχαν εισιτήρια με τις θέσεις που καθόμασταν (οι interrailers κάθονται όπου να’ναι, αλλά δεν έχουν δικαιώματα αν δεν έχουν κλείσει θέση), οπότε έπρεπε να σηκωθούμε και να φύγουμε από το κουπέ.

Δεν υπήρχε χώρος στο διάδρομο, όλα τα κουπέ φαίνονταν γεμάτα, εγώ ήμουν τόσο πτώμα που σχεδόν είχα αρχίσει να κλαίω.

Τελικά μπήκαμε σε ένα κουπέ που είχαν ξαπλώσει τρεις τύποι, τους ξυπνήσαμε και τους αναγκάσαμε να μαζευτούν για να καθίσουμε. Και προσπαθήσαμε να κοιμηθούμε κάπως καθιστοί.

Το χειρότερο: ο ένας τύπος βρωμούσε απίστευτα

 

5. Νάπολη – 9/8

Ανέκδοτη εμπειρία αυτής της πόλης: Είχαμε μια σακούλα με κάτι κρουασάν και το μαγιό μου. Δεν ξέρω αν η Νάπολη έχει παραλίες, αλλά αν κρατάτε σημειώσεις θα δείτε ότι χρειάζομαι επειγόντως μπάνιο, οπότε το πήρα μαζί για καλό και για κακό.

(μην ανησυχείτε, η Ιταλία ήταν το πιο βρώμικο κομμάτι του ταξιδιού, στο μέλλον θα έρθουν συχνά ντους!)

Τελοσπάντων, το αγόρι μου άφησε κάτω τη σακούλα για να βγάλει φωτογραφία (στη μέση του πουθενά εντωμεταξύ, σε ένα πάρκινγκ, χωρίς ψυχή τριγύρω). Την ξεχάσαμε εκεί και πεντε λεπτά μετά που γυρίσαμε για να τη πάρουμε, είχε εξαφανιστεί! Νάπολη…

Η πόλη: Δεν θυμάμαι και πολλά από την πόλη. Καμία σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις που είχαμε δει. Δεν είχε τίποτα το τουριστικό, πολλά σκουπίδια, απότομοι λόφοι και φτηνό φαϊ! Για πρώτη φορά φάγαμε κάτι που δεν ήταν από σούπερ μάρκετ! (μην ενθουσιάζεστε, ήταν από καντίνα!)

Παρόλα αυτά, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον μου άρεσε κάπως η πόλη. Είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον, πραγματική Ιταλία!

Αλλά σας το λέω από τώρα, την ψηφίσαμε ως τη χειρότερη από όλες τις πόλεις του ταξιδιού.

Δεν έχω καν καμία φωτογραφία της προκοπής να βάλω εδώ 🙂

Επίσης δεν πήγαμε Πομπηία γιατί δεν είχαμε χρόνο, πιστεύω ότι θα μου άρεσε.

Επόμενος προορισμός ήταν η Νίκαια!

Πολύ μακριά! Αλλά περάσαμε πολύ ωραία στο τρένο (και κοιμηθήκαμε!). Σε κάποια στιγμή γέμισε από άτομα, το καθένα από διαφορετική χώρα, σχεδόν όλοι έκαναν κάποιο παρόμοιο ταξίδι, μας είπαν τις εμπειρίες τους και παίξαμε UNO!

Advertisements

One thought on “26 πόλεις σε 37 μέρες (Interrail 2008) – Ιταλία 1

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s